Choreografia rozgrywająca się na hałdzie odnosi się do specyfiki tego miejsca, jako efektu silnej ingerencji człowieka w ziemię w ramach przemysłu wydobywczego. Choć hałda jest pomnikiem wysiłku osób, których praca przez dziesięciolecia złożyła się na postindustrialny krajobraz, przestrzenią oswojoną przez pamięć okolicznych mieszkańców, jednocześnie wydaje się obcym elementem.