Główne motywy widoczne na tkaninie projektu Alicji Bielawskiej – zaczerpnięte z twórczości Barbary Brukalskiej i Heleny Syrkus spiralne klatki schodowe, kuliste drzewa, prostopadłościenne prefabrykaty z gruzobetonu czy rozgałęzione siatki ulic – tracą swoją dosłowność i nabierają metaforycznego znaczenia. Artystka snuje opowieść o obu bohaterkach, poruszając się między różnymi skalami: praktyczne detale zyskują w jej pracy wymiar kosmiczny, łączący architekturę z porządkiem świata, a organiczne formy splatają się z geometrią systemów. Technika żakardu – przemysłowego tkania, w której lewa strona tkaniny stanowi kolorystyczny negatyw prawej – pozwala dodatkowo uchwycić wielowymiarowość i niejednoznaczność splątanych narracji oraz uwikłanie jednostki w niepewny i nieprzewidywalny bieg historii.